Ég var klukkuð

Hæj hæj

Ég ætlaði nú ekki að blogga aftur fyrr en eftir nokkra daga þar sem það er frekar mikið að gera hjá mér. Hins vegar var hún Hulda svo ill að klukka mig þannig nú kemst ég ekki hjá því að blogga.

Ef ég skil þetta klukk dæmi rétt þá á ég núna að skrifa fimm hluti um sjálfa mig og svo klukka fimm aðrar manneskjur sem þá eiga að gera slíkt hið sama. Ég hef ekki ennþá ákveðið hvað ég ætla að skrifa... en ætla bara að byrja að skrifa.. og go with the flow... (eins og sjá má á lengd bloggfærslanna sem ég hef skrifað þá virkar sú aðferð ágætlega fyrir mig :P )

1. Nafnið mitt: Ég heiti Salóme Mist. Svo skemmtilega vill til að ég er eina manneskjan sem heitir þetta (þ.e.a.s. þessum tveim nöfnum saman, auðvitað eru margar aðrar sem heita Salóme og margar sem heita Mist en þessi samsetning er einstök :P). Ég var ekki sérlega hrifin af Salóme nafninu þegar ég var yngri, kannski af því að mér var oft strítt á því (Salómeeeeee!*jarm*) en ég vandist því. Nú orðið finnst mér frekar gaman að heita þessu nafni, bæði af því að ég fæ oft að heyra hvað nafnið mitt sé fallegt (alltaf jafn gaman að heyra fólk segja það) og líka því að mér er aldrei ruglað saman við neina aðra manneskju.
Langamma mín í föðurætt (mamma afa) hét Rannveig Salóme Sveinbjörnsdóttir og er ég skírð eftir henni og svo líka eftir systur langaafa míns (sem var s.s. systir pabba ömmu minnar í föðurætt) sem hét Salóme Kristjánsdóttir.
Salóme er nafn úr biblíunni, meira segja tvær með því nafni þar. Sú sem dansaði höfuðið af Jóhannesi skírara og svo önnur sem var fylgismaður(kona) Jesús. Nafnið er dregið af hebreska orðinu "Shalom" sem þýðir friður. Þetta nafn var lítið notað í margar aldir vegna þessa litla atviks með greyið Jóhannes en það fór að öðlast smá vinsældir aftur eftir að Oscar Wilde skrifaði leikrit með þessu nafni (seinna var líka gerð ópera og bíómynd...).
Mist er svo nafn úr norrænu goðafræðinni, Mist og Hrist bera Óðni veigar (held ég). Svo er þetta náttla orð á ensku, ekkert að því en ég mun vísast aldrei nota millinafnið mitt í Þýskalandi af sökum þess hvað það þýðir þar.

2. Safnaraáráttan: Ég hef alltaf verið mikið fyrir að safna hlutum. Þegar ég var yngri safnaði ég meðal annars frímerkjum í mörg ár. Einnig safnaði ég t.d. dúkkulísum og fullt af dóti sem mér er ekki að takast að rifja upp núna. Ég hef hins vegar fyrir löngu síðan snúið mér frá frímerkjunum og dúkkulísunum og annað komið í staðin. Það sem ég safna helst núna eru:
- Jókerar: Jáh, jókerar úr spilum. Ég byrjaði að safna jókerum fyrir þó nokkrum árum eftir að ég las Kapalgátuna eftir Jostein Gaarder í fyrsta skipti (það er enn í dag uppáhalds bókin mín). E-r tímann var mér sagt að langafi minn (sem lést þegar ég var 8 ára) hafi líka safnað jókerum en ég hef ekki getað fengið það staðfest. (Ef þið eigið jókera sem þið notið ekki þá megið þið endilega gefa mér þá :)
- Gamlar (80's) teiknimyndir á DVD: Jáh, þetta er fíkn. Datt fyrst í þetta fyrir svona mestalagi ári síðan. Nú á ég meðal annars: 3 seríur af Kærleiksbjörnunum, allar Tinna-myndirnar, alla þættina af Skófólkinu, Rainbow Brite þætti, The Super Mario Bros super show! þætti, Dennis the Menace þætti, Inspector Gadget þætti, Peter Pan þætti, Count Duckula þætti, (Teddy Ruxpin á VHS), 3 seríur af Bananaman, (Raggydolls á VHS), Stopit and Tidyup...
-Geisladiskar: Ólæknandi árátta, kaupi meira en ég næ að hlusta á... er að reyna að taka því rólega samt.
-Ýmislegt: Safna öllum gömlum tónleikamiðum, finnst voða gaman að kaupa bíómyndir á DVD og e-ð..

3. Málæði: Mér finnst voða gaman að tala en fæstir sem ekki þekkja mig vel vita það afþví að ég er frekar mikið feimin í kringum fólk sem ég þekki lítið. Aftur á móti finnst mér voða þægilegt stundum að bara þegja og ég skil ekki fólk sem finnst þagnir óþægilegar.

4. Partý: Ég er kannski skrítin en mér finnst partý oftast ekkert sérlega skemmtileg. Mér finnst heldur ekki spennandi að fara að "djamma" eða dansa. Þar er of mikið af fólki (mér líður ekki vel í kringum mikið af fólki) plús megnið af því er alltaf drukkið, vitlaust, sveitt og ógeðslegt. Ég vil miklu frekar vera í góðum og fámennum hópi í heimahúsi hjá e-m, sitja og spjalla eða spila (ég eeeelska að spila) eða bara hvað sem er. Uppgötvaði líka nýlega að SingStar partý eru snilld ;)

5. Það sem ég hata mest af öllu: Jáh, kæru lesendur það sem ég hata mest af öllu.. er.. þegar fólk heldur að ég sé með anorexíu. Því miður er það nú svo að örugglega meira en 90% af því fólki sem hefur hitt mig síðustu 10 árin heldur (allavega áður en það kynnist mér) að ég sé haldin þessum hræðilega geðsjúkdómi. Ég efast um að ég geti útskýrt almennilega fyrir ykkur hversu mikið bögg þetta er en ég ætla aðeins að reyna.
Ég hef haft það vandamál síðan ég var svona 8-9 ára að vera allt allt of grönn. Þó svo að svo virðist vera að flestir þurfi að berjast við aukakílóin þá hef ég alltaf þurft að berjast fyrir þeim. Ég get ekki talið hversu oft ég hef reynt að fara í "fitunarkúra" eða hversu margra lækna og næringarfræðinga ég hef leitað til gegnum árin en ég get sagt ykkur að ekkert af því hefur gert mikið gagn. Engin getur sagt mér afhverju þetta er svona þannig ég get ekki útskýrt það fyrir ykkur en ég vil gjarnan bara koma því á hreint að ég er ekki með átröskun.
Átraskanir eru geðsjúkdómur og ég er voða fegin að vera ekki haldin svoleiðis þar sem það er lífshættulegt og erfitt að berjast við. Ég hef hins vegar fengið að kynnast því gegnum árin hversu mikið baktal og fordóma fólk sem er haldið þessum sjúkdómi þarf að þola.
Í öllum skólum sem ég hef farið í hef ég verið baktöluð vegna þess að fólk hefur haldið að ég sé með anorexíu. Í MK frétti ég af því gegnum vini mína, í MH frétti ég af mjög svo skrítnum sögum sem gengu um mig (þær voru nú svo fáránlegar að það var bara hlægilegt en þetta var böggandi engu að síður) og ég er nokkuð viss um að það sama hefur verið upp á teningnum í grunnskólanum sem ég var í þó ég hafi ekki (svo ég muni) fengið staðfestingu á því.
Mikið af fólki starir á mig þegar ég er innan um fólk, ég sé fólk hvísla og benda og veit alveg hvað það er að segja svosem. Þegar ég fer í veislur þar sem eru hlaðborð er oft fólk sem segir við mig "fáðu þér nú meira, þú ert nú svo voðalega horuð". Verra er samt fólkið sem hefur alltaf þurft að berjast við aukakílóin og er geðveikt biturt út í mann þó maður hafi ekkert gert því (einu sinni langaði mig virkilega að kýla eina af þessum manneskjum fyrir það sem hún sagði en ég hélt aftur af mér þar sem þetta var kona sem mamma þekkir). Ókunnugur maður bauðst einu sinni til þess að gefa mér nokkur af sínum aukakílóum, það var nú reyndar bara sætt, hann var bara að vera vinalegur. Ég hef meira að segja lent í böggi frá litlum krökkum út á götu útaf þessu. Ég hef ekki farið í sund síðan í 7.bekk (eina ástæðan fyrir að ég fór fram að því var af því að ég neyddist til að mæta í skólasund) því að það er svo mikið starað á mig. Mér leið alltaf virkilega illa í skólasundi vegna þessa, kveið því og hataði það. Ég hef fyrir löngu losað mig við allar stuttbuxur sem ég átti, ég á engin stutt pils og ég fer helst ekki út í stuttermabol því ég vil ekki vekja meiri athygli á því hversu mjó ég er.
Foreldrar mínir hafa samt örugglega lent í alveg jafn mikið af böggi og ég útaf þessu. Fólk sem þau þekkja og ekki þekkja er alltaf að benda þeim á að ég sé örugglega með anorexíu, hafa áhyggjur af mér og hálf skamma þau fyrir að gera ekkert í þessu. Held þau séu lang-þreytt á því að útskýra fyrir fólki að það sé ekki málið.
Um daginn lenti ég svo í því að drukkinn strákur sem sjálfur er með anorexíu (sést sko ekki á honum núna) kom til mín og sagði mér sína sögu. Hann var svo að reyna að sína mér fram á að ég væri með anorexíu og var ekki að trúa því þegar ég var að reyna að útskýra fyrir honum að svo væri ekki. Hann varð bara hálf sár greyið enda ætlaði hann bara að hjálpa held ég. Ég varð nú samt svo pirruð á endanum að ég barði hann í hausinn.. hann lét mig í friði eftir það.... :P
Sem betur fer hef ég ekki þurft að útskýra þetta fyrir öllum sem ég þekki, fólk sem umgengst mig dags daglega sér alveg að það er ekki séns að ég gæti haft anorexíu (sko, það er víst best að hafa svo mikið af smjörva á harðfisknum að það er helmingi meira af smjöri en fiski, ég er ekki skrítin!)
Ég held þetta sé komið nóg í bili... bara.. plís... hættið að ákveða að allar manneskju sem þið sjáið og eru of mjóar séu að reyna að vera svoleiðis. Þetta er vandamál fyrir suma, ég veit um fleiri en mig sem eru svona. Hvort sem þetta er hröðum efnaskiptum að kenna eða hvað... það skiptir ekki máli. Þetta er ekki ykkar mál heldur, fólk er bara eins og það er.. hættið að skipta ykkur af því eða baktala fólk sem er öðruvísi. Hættið að ákveða fyrirfram að e-r sé haldinn átröskun bara útaf því að manneskjan er of grönn. Meina.. þið ákveðið ekki að manneskja sé offitusjúklingur þótt hún sé með nokkur aukakíló, afhverju er það öðruvísi þegar dæmið snýst við?
Btw þá vil ég benda á að það er áhugavert hvernig fólki finnst ekkert að því að segja við e-n "Djöfull ertu mjó" á meðan það þykir ógeðslegur dónaskapur að segja "Djöfull ertu feit". Hvort tveggja er alveg jafn böggandi og særandi, bara að benda á það. Voða margir sem virðast ekki fatta það.


Jæja, ég ætla svo að klukka Benediktu, Orra, Önnu Guðrúnu, Hauk og Kristrúnu.

Bless í bili