... og atburðir því tengdir í hversdagslífinu.
Eins og samgöngukerfið hér í Kaupmannahöfn er dásamlegt þá kemur fyrir að það bregðist. Á morgnanna tek ég strætó 350S frá Nørrebros Runddel og það á að koma strætó á ca. 8 mínútna fresti.
Á föstudagsmorguninn beið ég í hálftíma eftir strætó, það kom aðeins einn strætó á þessum hálftíma og hann var troðfullur. Þannig ég beið og beið og það sama gerði kona sem ég giska á að hafi verið um fimmtugt. Til að byrja með virkaði hún ekki svo undarleg. Stóð bara þarna með heyrnatól í eyrunum og beið eftir strætó eins og allir aðrir. Svo byrjaði hún að hósta smá og ræskja sig hrikalega mikið. Síðan veður hún út á brúnina á hjólastígnum og hrækir á götuna. Okay, frekar óheillandi en ekkert stórundarlegt kannski. Mínúturnar liðu og fjöldamargir 5A strætóar komu og fóru en bara þessi eini fulli 350S. Fljótlega fór konan greinilega að verða pirruð. Það gat ég ósköp vel skilið enda var manni farið að verða svolítið kalt og hún var líklega, eins og ég, að verða of sein eitthvert.
Þá byrjaði bölvið. Hún fór að bölva og tala við sjálfa sig í sífellu. Helvítis strætóar! Sex 5A vagnar og bara einn 350S... blablabla. Hún byrjaði líka að stika fram og tilbaka eins og hún væri innilokuð í búri. Þegar fólk sem var á leið uppí strætó 5A stíflaði hjólreiðastíginn og 2-3 hjólreiðamenn leyfðu sér að fara upp á gangstéttina til að komast framhjá gekk hún næstum af göflunum. Bjóst við að hún myndi hvað úr hverju ráðast á einhvern... Gaman að hafa undarlegt fólk að stytta manni stundir við það að bíða eftir strætó!
Hins vegar er ekki jafn gaman að hafa undarlegt fólk Í strætó. Þegar mamma kíkti í heimsókn hér um daginn voru nokkrir hlutir sem við þurftum að útrétta og þurftum við að taka strætó til að komast á milli tvisvar sinnum. Fyrri strætóferðin var alveg einstaklega... skrítin. Það gerðist svosem ekkert sérstakt en samt hef ég aldrei átt jafn óánægjulega strætóferð. Stundum lendir maður í pirruðu fólki í strætó eða illa lyktandi fólki. Fólki sem stendur fyrir öllum eða ógeðslega krípí fólki sem að starir á mann. Þessi strætó hafði allt saman og fullt af því!
Það var þvílíkt vond lykt þarna, nánast eingöngu stórundarlegt fólk og þó strætóinn væri alveg langt frá því að vera fullur og slatti af sætum laus þá komst maður ekki í þau og var alls staðar fyrir. Pirruð gömul kona sýndi sko vel hvað hún var pirruð, labbaði viljandi á mig og fleira. Ugh ugh.
Um leið og við komum út úr strætó spurði mamma mig hvort þetta væri alltaf svona! Við dauðkviðum fyrir því að þurfa að fara aftur upp í strætó... Eins og ég sagði, það gerðist ekkert sérstakt... en samt var þetta alveg mega óskemmtileg strætóferð. Þyrfti ég að velja óskemmtilegustu strætóferð sem ég hef farið í myndi ég velja þessa.... frekar en skiptið þegar e-r sparkaði illilega fast í kálfan á mér, frekar en skiptið þegar ég datt í fangið á e-m afþví að strætóbílstjórinn nauðhemlaði.... frekar en allar þessar óteljandi sardínudósaferðir....
Kvöldið áður höfðum við mamma farið niður í bæ til að fara út að borða. Það sem var sérstakt við þennan litla bæjartúr var að það virtust eingöngu vera Íslendingar í Kaupmannahöfn þetta kvöld. Byrjuðum á að fara í miðasöluna á lestarstöðinni því ég þurfti að kaupa mér nýtt mánaðarkort. Það var aðeins eitt par þarna inni fyrir og það voru Íslendingar. Bærinn var nánast tómur (enda sunnudagskvöld í lok nóvember) og inná veitingastaðnum voru aðeins fjögur borð upptekinn fyrir utan okkar. Það voru held ég allt íslenskar fjölskyldur! Við heyrðum bara íslensku. Eftir dásamlegan mat röltum við svo aðeins um bæinn.. og þeir einu sem við heyrðum tala voru Íslendingar líka.
Í strætó á leiðinni heim fór fullur kall að reyna við mig. Það er böggandi að lenda í fullu fólki venjulega en í strætó er það verra því það eru allir að horfa á. Ennþá betra þegar mamma situr beint fyrir framan mann! Hehe :) Sem betur fer gafst hann nánast strax upp því ég lést ekki sjá hann.
Það er kebab staður hér rétt hjá, fer þangað ca. einu sinni í viku að kaupa mér hamborgara (já, mér leiðist að elda). Eitt skiptið var þar kall um ca. sextugt. Hann var að fara þegar ég var nýkomin. Þegar hann var beðinn um að borga fyrir matinn dró hann upp seðlabúnt (sem er frekar fyndið þar sem allur matur þarna er hræódýr) en sagði svo... en hey... borgaði ég ekki þegar ég pantaði? Þeir sýndu honum fram á að svo væri ekki. Held hann hafi annað hvort verið hálf geggjaður eða fullur... allavega hélt hann áfram að röfla og röfla við kallana þangað til honum var nánast hent út.... og hann kom aftur... og var með hótanir... og svona skemmtileg heit... gaman að svona fólki.
Um daginn var ég stödd uppá torgi. Man ekki alveg hvað ég var að gera enn allavega staldraði ég við og var að horfa á fólkið sem hjólaði framhjá. Fyrir hornið kemur kona í hnésíðu pilsi. Á meðan hún nálgast velti ég fyrir mér hvernig hún geti verið svona klædd í þessum kulda. Hún var ekki einu sinni í sokkabuxum. Þegar hún er að fara framhjá mér verður mér hugsað "úff, hún ætti nú eiginlega að vera í sokkabuxum þó það væri nú ekki nema til að fela þessa ófögru og karlmannlegu leggi..." ...lít upp og næ að sjá andlitið í ca. sekúndubrot.... ég get svo svarið að þetta var karlmaður.
Á föstudaginn sá ég svo annan yndisfríðan klæðskipting á þessu sama torgi. Hann var með skalla og ponsu sítt hár á hliðunum. Hring í öðru eyranu og alveg ótrúlega sjóræningjalegur e-ð.... fyrir utan að hann var málaður og í kvenmannsfötum.
Eftir að hafa séð seinni klæðskiptinginn fór ég inn í Matas að kaupa e-ð sem mig vantaði (fyrir þá sem ekki vita er Matas verslunarkeðja sem selur allt sem apótek selja venjulega nema ekki lyf. S.s. sápur, ilmvötn, snyrtivörur, krem, etc). Þegar ég fór á kassann var einn maður fyrir framan mig. Ég heyri hann spyrja ungu afgreiðslukonurnar hvort þær séu nokkuð með mátunarklefa. Sú sem er að afgreiða hann virðist e-ð stressuð og segir nei. Lítur svo á hinar tvær og spyr hvort þær séu nokkuð með stað þar sem hann geti mátað. Þær segja honum að því miður geti hann ekki fengið að máta.
Ég geri ráð fyrir því að maðurinn sé að kaupa nærföt enda selja apótek stundum nærföt (right? hef séð nælonsokkabuxur og nærföt í pökkum í apótekum heima á Íslandi allavega). Anyhow...
Í þessu snýr maðurinn sér aðeins þannig ég sé hvað hann er að kaupa.... ca. 6 pakka af smokkum! Nú skildi ég vandræðalegheitin í stelpunum.... talandi um lélega brandara :)
Það sem mér fannst samt fyndast var að þegar ég kom út úr apótekinu sá ég hann koma út... og labba til þriggja vina sinna sem biðu þar eftir honum. Tók hann þá með sem moral support því það er svo erfitt að kaupa smokka? Eða voru þeir allir saman á leið heim í mantrain? ;P
Þegar pabbi var hér í heimsókn um daginn og við röltum út á kaffihús rákumst við á tvo unga drengi. Þeir reyndu að segja e-ð við mig. Ég er hins vegar orðin svo vön að forðast fólk sem er að selja heimilislausra blaðið eða reyna að fá mann til að styrkja hitt og þetta að ég segi bara "nej" og labba áfram. Pabbi hins vegar stoppar og þá sný ég við. Sé fyrst þá að þetta eru ca. 12 ára strákar og skammast mín í klessu. Þá eru þeir bara að gera skoðanakönnun fyrir skólann sinn og vildi bara fá að spurja okkur hvort við værum hrædd við rokkara eða hefðum nokkur tímann verið það :)
Um daginn var ég svo stoppuð af þremur litlum stelpum með söfnunarbauk. Veit reyndar ekki hvað þær voru að safna fyrir en maður s.s. gefur pening og fær í staðinn svona litla Jule-hjertet límmiða. Ég setti pening í baukinn hjá þeim og ein þeirra tók upp límmiðaspjald og fór að líma límmiðana á kápuna mína. Hún spurði vinkonu sína hversu marga límmiða ég ætti að fá fyrir að gefa 10 dkk... vinkonan svaraði: "restina af blaðsíðunni". Ég sá fram á að ég myndi líta út eins og jólatré ef hún myndi líma allt þetta á mig þannig ég sagði að tveir væri fínt, þakkaði fyrir mig og forðaði mér í burtu =)
