15.2.2008

New York: Þriðji hluti - dagur tvö (28/1)



Að beiðni undursamlegs lesanda þessa bloggs verður núna haldið áfram með ferðasöguna ;P

Það var yndislegt að vakna á hostelinu að morgni þess 28. eftir að hafa loksins fengið að sofa! Þvílíkur munur! :D Við höfðum bara tekið herbergið fyrir eina nótt og ennþá var óvíst hvar við myndum eyða þeirri næstu. Daginn áður höfðum við sent email á Matt, manninn sem við áttum að dvelja hjá þrjár síðustu næturnar og spurt hvort við mættum koma til hans degi fyrr. Við byrjuðum því á að finna e-ð drasl internetkaffi - ekkert svar hafði borist frá honum. Við reyndum að hringja í hann, ekkert svar.... reyndum að hringja í fólk sem við höfðum ætlað að dvelja hjá.... Anyways, á endanum komumst við í samband við Matt og hann sagði að við mættum koma til hans kl. 13.00



Við borðuðum morgunmat á Blimpie og hlógum allan tímann að nafninu. Maturinn var ágætur en kannski heldur bragðlítill (hljómaði miklu betur en hann bragðaðist). Röltum aðeins um hverfið, versluðum í eldhúsáhaldabúð og náðum svo í farangurinn okkar. Ákváðum að taka leigubíl heim til Matt's sem á heima í Chelsea.

Þar fengum við yndislegar móttökur. Matt var að vísu rétt ókominn heim og þar sem hann hafði ekki haft tíma til að láta Trevor vita að við værum að koma degi fyrr... því var Trevor frekar hissa að sjá okkur :) Þrátt fyrir það bauð hann okkur inn og var alveg yndislegur. Það var húsið þeirra líka... !!! Þeir eiga svona "townhouse". Þar eru þeir s.s. sjálfir með fallega íbúð á tveimur hæðum og svo leigja þeir út 2-3 aðrar íbúðir sem eru í húsinu (þeir eru reyndar að reyna að selja húsið núna). Yndislegt yndislegt yndislegt. Matt kom heim rétt eftir að við komum og tók alveg jafn vel á móti okkur.... Þeir sýndu okkur hvar við ættum að sofa og svona. Fengum gestaherbergið sem var með ótrúlega þægilegu queen size rúmi og heilu hafi af koddum! Fengum líka okkar eigið baðherbergi... var bara eins og að vera á hóteli :P

Anyway, þessir yndislegu menn (sem eru btw örugglega sætasta par sem ég hef nokkur tímann hitt) gerðu fyrir okkur lista af fatabúðum í hverfinu sem þeir mæltu með og svo héldum við út. Við heimsóttum slatta af þessum búðum... og komumst a því að:
a) Við værum í dýýýru hverfi
b) Að við værum í THE samkynhneigðra hverfinu í New York (það var seinna staðfest af ferðahandbókinni okkar). Allt afgreiðslufólkið (mennirnir) í búðunum voru svo hýrir að það geislaði af þeim :) Rosalega gaman að prófa að búa í svona hverfi í nokkra daga.
Þetta hverfi var líka ansi mikið fallegra og snyrtilegra en þau sem við höfðum verið í þangað til og greinilega svona aðeins efnameira fólk sem býr þar (miðstétt).


Red Hot Chili Peppers - mynd eftir David LaChapelle

Aðeins eitt sem ég vil nefna úr þessu búðarrölti í Chelsea og það er bók. Í einni af fatabúðunum sem við fórum í rákumst við á ljósmyndabók sem þeir höfðu til sýnis, Artists & Prostitutes: 1985 - 2005. Hún var stór (örugglega allavega svona 40x60 cm hver blaðsíða) og svo töff! Myndirnar eru mjög fríkaðar og margar hverjar heldur klámfengnar. Fólkið sem situr fyrir á þeim er t.d. Björk, David Beckham, Angelina Jolie, Andy Warhol, Dolly Parton, Hilary Clinton, Leonardo DiCaprio, Paris Hilton, Madonna, Pamela Anderson, etc. Voru s.s. ljósmyndir eftir David LaChappelle sem er víst einn frægasti ljósmyndari í heimi. Þið hafið örugglega öll í það minnsta séð sum tónlistarvídeóin sem hann hefur gert. Anyhow, við ákváðum að reyna að finna bækur eftir hann seinna til að kaupa og taka með okkur heim. Þó helst í minni útgáfu.... Seinna í ferðinni komust við að því að eintak af þessari bók kostar $3.500 !!!




Anyhow, eftir að hafa gefist upp á að versla í Chelsea og fengið okkur vonda súpu á e-u kaffihúsi þá heldum við suður. Röltum bara beint í suður og stefndum á 8th Street sem okkur hafði verið sagt að væri góð verslunargata. Skoðuðum allt sem fyrir augu bar á leiðinni og versluðum ogguponsu (fundum ekki mikið). 8th street W var frekar mikið spes, margar búðirnar þarna virtust hafa föt og skó sem eingöngu vændiskonur myndu klæðast held ég (mjög undarlegt). Líka bara eeeendalaust mikið af skóbúðum. Eftir að hafa villst inní K-mart í leit að millistykki héldum við yfir á 8th street East sem var það sem hafði verið mælt með við okkur. Held þetta hafi verið eini staðurinn í New York þar sem mér fannst ekki öruggt að vera. Hálf krípí gata með krípí búðum, eflaust allt í lagi veitingastöðum og mikið af tattústofum og álíka. Því lengra niður sem við gengum því meira krípi varð hún. Þegar út á enda var komið hoppuðum við uppí leigubíl og báðum bílstjórann að setja okkur úr í Chinatown þar sem við ætluðum að reyna að finna stað til að borða.

Er þangað var komið... well, þá fór kvöldið í sandinn. Hittum e-a konu sem var voða vinaleg en sagði að það væri mun betra að skoða Chinatown að degi til (allt væri lokað núna) og betra væri fyrir okkur að stefna á Little Italy og borða þar. Við gerðum það en það er bara ekki svo auðvelt að finna Little Italy, það er svo lítið eftir af því hverfi. Chinatown er smátt og smátt að yfirtaka það. Við fundum það þó á endanum... fengum vondan mat og... jáh... æj... restin af kvöldinu var bara ömurleg. Enduðum á að taka bara leigubíl heim og fara að sofa.

Framhald síðar...

1 ummæli:

Nafnlaus sagði...

Skemmtilega skrifuð ferðasaga !!
Read it all!