Elías Jón Jónsson

Elsku besti afi minn lést á föstudagskvöldið, 77 ára að aldri.

Afi gat lagað allt. Ef einhver slasaði sig og þurfti að láta búa um sár þá sá afi um það. Ef e-r braut e-ð og þurfti að láta púsla því aftur saman þá sá afi um það. Skór, kafarabúningar, styttur, stólar – afi lagaði það. Man alltaf hvað ég var hissa e-r tímann þegar úlpan mín var rifin og ég ætlaði að fá ömmu til að hjálpa mér að sauma hana saman eftir að hafa reynt það árangurslaust sjálf. Afi hins vegar tók að sér að laga hana og ég hef barasta aldrei séð jafn vandaðan saumaskap :)

Afi var lögga og sagði okkur oft ótrúlegustu sögur úr starfinu, í raun er algjört kraftaverk að hann hafi lifað svona lengi miðað við allt sem hann hafði upplifað. Afi var líka kafari –lögreglukafari. Hann átti það til að heilla vini mína upp úr skónum þegar ég var yngri með því að segja þeim söguna af því þegar hann rakst á hákarlinn :)

Afi sá líka e-r tímann um háhyrning sem var fluttur frá Íslandi í Marineland garðinn í Antibes í Frakklandi. Hann ferðaðist með háhyrningnum til að sjá um hann. Fyndið svo að mörgum árum seinna skildum við fjölskyldan flytja í nágrenni Antibes. Við fórum í garðinn til að sjá hvort háhyrningurinn væri þar ennþá en hann var dáinn, afkvæmi hans voru þó ennþá þar.

Þegar ég var yngri átti afi jeppa. Okkur krökkunum þótti rosalega gaman að fara með afa og ömmu í jeppatúra, sérstaklega ef keyrt var um Vigdísarvelli! Einn jeppatúr er mér sérstaklega minnisstæður en þá keyrðum við um Suðurnesin og á leiðinni sömdum við vísur um alla í bílnum og sungum þær svo saman. Þessar vísur kann ég enn í dag. Sú fyrsta var um mig. Afi tók eftir því að mér var kalt á höndunum (eins og alltaf) og byrjaði þá fyrstu: “Salóme með kalda kló, kroppar í minn lófa....”. Síðan komu vísur um systur mína, bróður minn, ömmu og loks sú um afa –hún hljóðaði svona:

Afi hann er alveg snar,

út um móa ekur.

Alla polla yfir þar

og æðarfugla rekur,

argar kríur vekur.

“Úmbarassa, úmbarrassa, úmbarrassasa....”

Afi orti mikið af ljóðum. Afi söng í kór. Man eftir að hafa einhver tímann farið í kirkju með afa og ömmu. Þegar byrjað var að syngja fyrsta sálminn söng afi hærra en allir aðrir. Var frekar fyndið því allir í kirkjunni horfðu á hann :)

Garðurinn hjá ömmu og afa er rosalega fallegur. Þó svo að amma sjái vísast um allar plönturnar þá er stór hluti af því afa að þakka. Hann lagði t.d. rosalega flottan stíg úr hraunhellum í gegnum hann (það þurfti nauðsynlega stíg því að er brött brekka í garðinum vegna vörðuhólsins – auðvitað lagaði hann svo líka vörðuna þegar hún var skemmd). Hvernig í ósköpunum honum tókst að lyfta þessum hellum get ég samt ómögulega skilið....

Afi átti alltaf suðusúkkulaði og harðfisk. Það kunnu barnabörnin alltaf vel að meta og oft var stór hópur í kringum hann meðan við biðum eftir að hann brenndi harðfiskroð fyrir okkur (mmm, mmm! Ekki dæma það fyrr en þið hafið smakkað!). Reyndar virtust barasta öll börn elska afa. Krakkar úr nágrenninu komu oft og bönkuðu uppá til að sníkja kex og spjalla við afa. Á tímabili var hann líka eftirlæti allra barna vegna sjóræningjaleppsins sem hann þurfti að ganga með.

Hann var alltaf að kenna okkur alls konar fingra og magaæfingar... en magaæfingarnar voru þær sömu og hann lét þá gera sem hann var að kenna köfun. Afi var með bumbu en með rosalega magavöðva og oft var hann í því að kenna strákunum í ættinni að kýla og var þá sjálfur boxpúðinn. Gaman fyrir þá en mér fannst sjálfri alltaf óþægilegt að horfa upp á það.

Afi kunni rosalega mikið af vísum, ljóðum og lögum sem hann fór oft með upp úr þurru og söng fyrir okkur. Afi var algjör húmoristi og alltaf að gantast í fólki og það var aldrei leiðinlegt að vera í kringum hann.

***
Þessi færsla er aðallega skrifuð bara fyrir mig, langaði að minnast aðeins í orðum þessa merkilega manns sem ég mun ávallt sakna.