Þann 26. janúar vaknaði ég kl. 6:45, það var kominn tími til að halda af stað til New York.
strætó - metró - flug til Frankfurt - 5 klst bið - flug til New York (8,5 klst) - AirTrain - RailRoad - labb => Í allt ca. 20 klst ferðalag. Erfitt en gekk áfallalaust fyrir sig.
Áfallið kom á leiðarenda. Eftir að hafa séð svefn í hillingum í margar klukkustundir komum við loks heim til sófadýrs sem býr á 28th street á Manhattan (rétt hjá Empire State byggingunni). Mitt fyrsta áfall kom um leið og við opnuðum dyrnar. Tveir langir stigar upp, sá seinni ekki einu sinni með handriði. Fyrir ykkur sem ekki vitið: stigar eru ekki vinir mínir. Ég fæ martraðir um það að detta niður stiga... bæði í vöku og í draumi. Á heldur ekki svo auðvelt með að komast upp þá, sérstaklega ef ekkert er handriðið. En ég átti svo sem hálfpartinn von á erfiðum stigum, þetta var minniháttar vandamál.
Annað áfallið kom svona smátt og smátt þegar við vorum komin upp í íbúðina og áttuðum okkur á því hversu subbuleg hún var. Okkur datt t.d. ekki í hug að fara inn á baðherbergi án þess að fara í skó fyrst og maður hugsaði sig um áður en maður lagði nokkuð frá sér.
Til að gera langa sögu stuttu gátum við nánast ekkert sofið um nóttina þrátt fyrir gífurlega þreytu. Fyrsta orsökin var kuldi. Þrátt fyrir að við svæfum í öllum fötunum, deildum báðum slitróttu teppunum og reyndum að ímynda okkur að við værum á Hawaii... þá var okkur bara allt of kalt til að geta sofið. Önnur ástæðan var að við áttum að sofa á sjúklega óþægilegu aerobed (loftdýnu?). Kom alltaf svona hola í miðjuna þannig sama hvernig maður reyndi að snúa sér þá rúlluðum við alltaf bæði inn að miðju. Mega mega óþægilegt bara í alla staði. Svo var bara þunnt lak ofan á henni og þar sem sjúklega kalt var þarna inni þá leiddi kuldann inn í bakið á manni í gegnum dýnuna. Slitróttu teppin gerðu alveg sitt gagn en hitann leiddi aftur út í gegnum dýnuna.
Eftir margar óþægilegar, kaldar og svefnlitlar klukkustundir á loftdýnunni færðum við okkur yfir á sófann. Ágætis leðursófi sem hefði hentað fínt fyrir eina manneskju. En við vorum tvö og bara með eitt almennilegt teppi í köldu herbergi þannig við urðum að halda hópinn. Í veikri von um einhvern svefn tróðum við okkur tvö í þennan blessaða sófa. Við tökum nú ekki mikið pláss, teljumst víst bæði sem lítil og mjó en það dugði ekki til. Þrengslin voru samt mikil. Þetta var þó skárra en loftdýnan því þarna var okkur ekki jafn kalt.
En... ég átti eftir að nefna síðustu ástæðuna fyrir svefnleysi næturinnar. Einhver tímann um miðja nóttina, svona klukkustund áður en við færðum okkur yfir á sófann... heyrðum við fyrst í rottunum. Eldhúsið var við hliðina á stofunni þar sem við sváfum. Svona meter frá þar sem við vorum með tærnar. Við heyrðum þær koma inn. Hrinda einhverju dóti niður af borði, narta, hlaupa um. Hrukkum svo við við háværa skrækina. Síðan kom allavega önnur þeirra (við höldum að þær hafi verið 2... kannski fleiri) inn í stofuna! Kvikindið var hlaupandi alveg við dýnuna okkar!! Við fríkuðum út og kveiktum ljósið. Kvikindi faldi sig bara undir sófanum þar til við slökktum aftur og virtist nokk sama um nærveru okkar.
Þannig var okkar fyrsta nótt í New York. Framhald á morgunn.
