Einstaklega vond bíómynd: The Forbidden Kingdom (2008)

Í gærkvöldi fór ég ásamt foreldrum mínum á hið hálfsmánaðarlega Sneak Preview. Við förum svo til alltaf á Sneak Preview svo lengi sem við munum eftir því og höfum tíma. Við höfum hingað til alltaf verið svo heppin að lenda á ágætis myndum (reyndar var Wanted fáránleg en maður fattaði það ekki fyrr en eftirá). Það sama er hins vegar ekki hægt að segja um þetta skiptið. Nánast um leið og myndin byrjaði gerðum við okkur grein fyrir þeim reginmistökum sem við höfðum gert. Við settumst inn í miðja röð! Á venjulegri sýningu í Utopolis myndi slíkt ekki skipta máli, þessir risa salir eru oftast hálf-tómir en í gærkvöldi var allt pakkað. Við vorum búin að tékka í hvaða sölum væru góðar back-up myndir ef þessi reyndist ömurleg... en það var svona hálft í hvoru í djóki... og við gleymdum að fullkomna planið.
Þegar The Forbidden Kingdom byrjaði og við sáum leikaralistann: Jackie Chan og Jet Li - þá strax birtist skelfingarsvipurinn! Fordómar jájá, má segja það... en þegar ég sá hversu ómöguleg staða okkar var þá gerði ég mitt allra besta til að taka henni með opnum huga. Meina, Shanghai Noon var fín.... reyndar það eina bærilega sem Jackie hefur verið í. Hmm. Anyhow. Við reyndum öll. Málið er bara það að söguþráðurinn er fáránlegur og jafn götóttur og svissneskur ostur sem hefur lent í skothríð japansks vélbyssugengis. Ekki er hægt að segja að frammistaða leikara eða aðrir þættir vegi hana upp að neinu leiti... því miður. Gleymdi ég að nefna að hún er leiðinleg??
Mér hefur aldrei leiðst jafn mikið í bíó á ævinni. Þar með var Crazy/Beautiful sem ég sá fyrir 7 árum síðan ýtt niður í annað sætið yfir (reyndar var sú bíóferð verri en þessi en einungis vegna þess að hitastigið í bíósalnum var við frostmark). Ætli þriðja sætið sé ekki frátekið fyrir Dr T and the women (afsakið mig meðan ég æli).

Bottom line, takið þessari færslu sem vinsamlegri viðvörun um gæði þessarar myndar.

Reyndar langar mig að nefna aðra mynd sem ég sá í dag, Den store dag. Dönsk rómantísk gamanmynd sem ég hef átt í lengri tíma á dvd en aldrei haft mig í að horfa á. Ég keypti hana nefnilega í svona boxi, 4 myndir fyrir 100 danskar krónur. Ég vildi fá hinar myndirnar þrjár en var svona búin að ákveða með sjálfri mér (fordómar aftur) að þessi væri örugglega ógeðslega væmin og ömurleg. Í morgun þegar ég var með dúndrandi höfuðverk langaði mig bara að horfa á e-ð froðukennt og setti því þessa mynd í. Og vitiði hvað? Hún er yndisleg! Alveg fínasta feel-good mynd. Skemmtilegar persónur og svo framvegis.

Anyhow, þau gömlu voru að koma heim með kínverskt take-away og "Pressu" þannig nú er tími á át og gláp!

Uppröðun og tiltekt

Það er alltaf sama helvítis vesenið þegar maður flytur, pakka í kassa - taka úr kössum. Hrikalegt fjör. Pakka niður er þó pottþétt slæmi hlutinn. Það er nefnilega frekar skemmtilegt, að mínu mati, að taka suma hluti upp úr kössum. Sumir hlutir eru nánar tiltekið dvd og geisladiskar. Bækur eru svosem allt í lagi líka. Finnst innst inni frekar gaman að pæla í uppröðuninni. Sérstaklega á dvd myndunum.
Stafrófsröð? Nah.
Litakóðað? Nah.
Raðað eftir framleiðsluári? Nah.
Raðað eftir því hvenær ég keypti þær? Nih.

Í Danmörku flokkaði ég teiknimyndirnar sér og myndir sem ég átti eftir að sjá sér. Sama með seríur. Restinni var síðan raðað eftir því í hversu miklu uppáhaldi þær voru. Þær sem mér fannst minnst varið í voru að sjálfsögðu neðst (þá þarf sjaldan að beygja sig eftir þeim).
Núna ákvað ég þó að breyta smá til og hafa tegundaflokkakerfi á þessu. Teiknimyndir áfram sér. Danskar myndir sér. Sjónvarpsseríur sér. Feel good myndir sér, drama sér, etc. Þá ætti að vera einfaldara að finna sér mynd eftir skapi. Á reyndar eftir að sjá hvernig þetta reynist :) High Fidelity nördaskapur hvað? Úffs púffs.

Anyhow. Notaði tækifærið þegar ég var að raða dvd myndum í gær og plokkaði út nokkrar sem ég er viss um að ég eigi ekki eftir að nenna að horfa á aftur (og ef ég gerði það óvart þá væri það tímaeyðsla). Ég kaupi frekar mikið af dvd myndum (mikið af þeim t.d. á 20 eða 30dkk í FONA á Strikinu) en losa mig alltaf aftur við þær sem mér finnst leiðinlegar eða bara langar ekki að sjá aftur (nú, eða bæði). Það er að vísu mjög erfitt fyrir safnaraeðlið mitt að losa mig við nokkuð svona en ég tel það nauðsynlegt. Ekki bara vegna plássleysis heldur líka svo það sé auðveldara að hafa yfirsýn yfir góðu myndirnar.
Þær sem ég vil ekki eiga hef ég yfirleitt gefið fjölskyldumeðlimum ef þeir vilja e-ð hafa með þær að gera eða þá farið með þær í Filmkæden í Kaupmannahöfn. Þar kaupa þeir af manni notaðar myndir og ég hef notað það sem borgun upp í þegar ég kaupi af þeim seríur.

Að þessu sinni ákvað ég að losa mig við fjórar myndir:

• Storytelling. Ég er nokkuð viss um að ákveðin manneskja eigi eftir að hætta að tala við mig ef hún les þetta. Ég veit að þessi mynd á að vera e-ð voða kúl en mér finnst hún bara ekkert sérstök. Frekar viðurstyggileg. Ekki alslæm en það hefði ekki verið neinn missir að sjá hana ekki.
• Basic Instinct. Bleh.
• Shine. "Hvað?!?!?!" á vísast einhver eftir að hugsa núna. Jú, vissulega er þetta mjög góð mynd. Ekki hægt að þræta fyrir það. En hún er alveg ótrúlega óeftirminnileg og ekki til þess fallin að ég nenni að sjá hana aftur.
• Me and you and everyone we know. Núna svitna indiekúlistarnir af hneykslun. Úps. Jæja. Vissulega er sumt heillandi við þessa mynd en í heildina litið er hún bara frekar pirrandi.

Tvær eftirminnilega slæmar sem ég hef losað mig við í Filmkæden eru Rat Race og Sunshine. Ég vona ykkar vegna að þið hafið ekki séð þær.

Jæja, ég ætla að láta þessu bulli lokið í bili og fara að taka upp úr fleiri kössum, hipp hipp!

Blogg í sumarfríi

Þar með er það ákveðið, þetta blogg er í sumarfríi amk fram til 14.ágúst. Er á Íslandi núna og nenni ekki að blogga fyrr en ég kem heim til Lúxemborgar. Já, ég á heima í Lúxemborg núna - var ég búin að skrifa það á bloggið nokkuð?

Enn á lífi

Bara svona láta vita, if anyone should wonder... :)

Síðan í byrjun maí hefur bara of mikið verið í gangi í mínu lífi til að ég hafi orkað, haft tíma í eða yfirhöfuð getað bloggað.  Flest ykkar vita alveg hvað hefur gengið á.  Bloggið er sem sagt ekki dautt.  Það kemur aftur.  Fljótlega. En að sinni býð ég bara góða nótt!

Á sunnudaginn síðasta

Náttfatapartý

Þegar ég var lítil...

Sukkar banat (2007)

Caramel, eða Sukkar banat eins og hún heitir á frummálinu, er líbönsk mynd sem fjallar um 5 konur. Í stuttu máli er hún bara um þeirra daglega líf. Yndisleg mynd en af sökum þess að það vantar allan hasar í hana þá höfðar hún eflaust meira til kvenna. Ég hafði rosalega gaman af að sjá hana, ekki síst vegna þess að ég sá hana með líbanskri vinkonu minni. Það er athyglisvert að sjá hvernig þetta samfélag er rosalega ólíkt okkar. Tæp 60% landsins eru múslimar og tæp 40 eru kristnir. Því verður þetta land eins og e-r rosalega flippuð blanda milli austurs og vesturs. Annars fannst mér líka rosa áhugavert bara að horfa á konurnar. Þeir eru kvenlegar á rosalega ýktan máta. Nota miiikinn farða, ganga með mikið af glingri (stórum armböndum sem hringlar í og þvílíku) og klæða sig mjög áberandi. Samkvæmt því sem vinkona mín segir er þetta bara svona í Líbanon. Fólk gerir rosalega mikið úr útliti sínu og er alltaf uppstrílað!

En já, held það sé ekki hægt að segja mikið frá þessari mynd. Hún er bara þannig. En ég get alveg mælt með henni, allavega fannst mér hún vel þess virði að sjá. Það má nefna að hún var frumsýnd á kvikmyndahátíðinni í Cannes í fyrra og hefur síðan verið dreift í yfir 40 löndum. Þar með er hún orðin "þekktasta" líbanska mynd allra tíma.